برای محافظت از خود ، دایناسورهای ماقبل تاریخ از روش های مختلفی استفاده می کردند:

در مرحله ی اول ، امکان می رود به قدر کافی بزرگ و قوی بودند که نتوان آن ها را به زانو درآورد و خورد.

دوم این که ، بعضی دایناسور ها قادر بودند سریع بدوند ، یعنی از دست دادن شکارچیان فرار می کردند.

سوم ، دایناسوری که آهسته حرکت می کرد ، احتمالا پوشیده از شاخ های تیز بوده است تا دیگران را از حمله منصرف کند.

با آن که بقایای کمی از دایناسورها در دسترس است ، می توانیم از اسکلت های فسیل شده ی آن ها اطلاعات زیادی به دست بیاوریم.

با مطالعه ی استخوان هایشان می توانیم وزن آن ها را محاسبه کنیم. حیوانات سنگین استخوان های حجیمی برای تحمل وزنشان دارند ، اما شکارچیان چابک دارای استخوان های سبک و پوک هستند.

عضلات محکم به استخوان ها متصل هستند و با آن که اثری از عضله در سنگواره باقی نمی ماند ، نقطه ی اتصال به استخوان کاملا مشاهده می شود.

دانشمندان از این اطلاعات ، به بزرگی عضلات پی می برند. می دانیم که برای هضم مواد گیاهی به دستگاه گوارش بزرگی نیاز است.

در نتیجه ، گیاه خواران بدن های عظیم و خمره ای شکلی داشته اند ، در حالی که گوشت خواران باریک تر بودند. شکل دندان ها نوع تغذیه ی دایناسورها را به دانشمندان نشان می دهد.

 

چگونه دایناسورهای غول پیکر از بچه های خود مراقبت می کردند؟

زمانی ، گمان می رفت که دایناسورها در مکان های دور افتاده تخم می گذارند. اما در سال ۱۹۷۸ میلادی و ۱۳۵۷ هجری شمسی ، کشف قابل توجهی در مونتانای ایالات متحده رخ داد.

پانزده نوزاد مایاسوروس (Maiasaurus) پیدا شدند که همراه با مقدار زیادی پوست تخم دایناسور ، اطراف ساختمان تپه مانندی پراکنده بودند.

دایناسورهای ماقبل تاریخ

نوزادها به تازگی از تخم درنیامده بودند ، زیرا دندان هایشان تا حدی ساییده شده بود. لانه حدود دو متر پهنا داشت و با رشد و نمای گیاهی پوشیده شده بود.

در صحرای گوبی ، دایناسور پروتوسراتاپس (Protoceratops) که اندازه ی خوک بود ، گودال هایی در شن حفر کرده و تخم هایش را در آن دفن می کرد.

با این حال ، خودش در برابر حیوانات شکارچی از آنها محافظت می کرد. نوزادها در حرارت شن از تخم بیرون می آمدند.

تخم ها با دقت و لایه به لایه به صورت مدور چیده می شدند. احتمالا ، هنگام گذاشتن هر تخم ، دایناسور مادر اطراف لانه می چرخیده است.

 

حتما بخوانید!
گیاهان آپارتمانی و مراقبت از آن ها

تخم های دایناسورهای ماقبل تاریخ چه اندازه بود؟

تخم دایناسور شباهت زیادی به تخم پرنده داشت و به طور حیرت انگیزی کوچک بود. تخم آن ها اغلب به اندازه و شکل سیب زمینی بزرگی بود.

اندازه ی کوچک تخم نشان دهنده ی آن است که جانور تازه متولد شده نیز کوچک بوده است و نیاز به مراقبت و محافظتی زیاد از طرف والدین داشته است.

هنگامی که لانه های اورودرومنوس کشف شد ، تخم های دایناسور دیگری میانشان پیدا شد. این ها کوچک تر بودند و در یک خط راست چیده شده بودند.

اخیرا کشف شده است که تخم ها متعلق به حیوان شکارگر کوچکی به نام تروودان (Troodan) است.

به نظر می آید این شکارگر ، تخم هایش را در منطقه ی اورودرومنوس ها گذاشته است تا در برابر شکارچیان دیگر از آنها محافظت کند. این عادت ، مشابه کار فاخته ی امروزی و هم خانواده هایش است.

 

دایناسورهای غول پیکر چه قدر باهوش بودند؟

ارزیابی هوش حیوانی که منقرض شده است ، کار ساده ای نیست. اما می دانیم که هوش دایناسورها برای طرز زندگی شان کافی بوده است ، در غیر این صورت میلیون ها سال دوام نمی آوردند.

البته ، بعضی از دایناسورهای ماقبل تاریخ گیاه خوار به نسبت اندازه ی بدنشان مغزهای کوچکی داشتند.

اما ، برای حیوانی که دارای جثه ی بزرگی بوده و هیچ ترسی از مورد حمله قرار گرفتن توسط سایر حیوانات نداشته و فکری جز خوردن نداشت ، داشتن مغز بزرگ تر مهم نبود.

باهوش ترین دایناسور ، ترودان (Troodon) بود که تنها به اندازه ی یک سگ اهلی بود و مغزش به نسبت اندازه اش بسیار بزرگ بود.

او بسیار سریع می دوید و برای گرفتن شکارش قادر بود تغییر جهت بدهد و شیرجه بزند.

این حیوان دارای کلیه ی ویژگی های جسمانی برای تکامل یافتن به موجودی باهوش بود ، اما همراه دایناسورهای دیگر از بین رفت.

دایناسورهای ماقبل تاریخ

بعضی دایناسورها چه قدر شبیه پستانداران بودند؟

به تدریج که تعداد دایناسورها افزایش یافت ، گوناگون تر نیز شدند. میان آن ها خزندگانی مشابه پستانداران یافت می شد ، به نام سیناپسیدها (Synapsids).

یکی از این ها دیمترودون بود که عضوی شبیه بادبان روی پشت خود داشت. ممکن است این بادبان در کنترل دمای بدن به او کمک می کرد.

با برگرداندن بادبان به طرف خورشید ، این خزندگان خون سرد قادر بودند گرما را جذب کنند.

به نظر می آید دایسانودونت ها (Dicynodonts) ، که خزندگان دیگری مشابه پستانداران بودند ، جانوران خون گرمی بودند که به تدریج تکامل یافته و جزء پستانداران شدند.

گروه دیگری از خزندگان ، به نام آرکوسورها (Archosaurs) ، در عصر تریاسه پدیدار شدند که اکثرا شکارچی بودند و حیواناتی مانند دایناسورهای ماقبل تاریخ و تمساح از این ها پدید آمدند.

تغییرات ران و پا در گروه ارکوسور رخ داد. در نتیجه ، حیوان توانست وزن خود را تحمل کند و عمودی بایستد.

 

حتما بخوانید!
همه چیز درباره دایناسور ها و چگونگی تکامل آن ها

چگونه دایناسور ها از پوشش زرهی خود استفاده می کردند؟

برای پوشش زرهی بخش هایی از بدن بعضی دایناسورهای غول پیکر چندیدن فرضیه وجود دارد. نقش صحفه هایی پشت استگوسوروس (stegosaurus) یا برای رقابایش به نمایش گذاشته می شده یا دمای بدنش را تنظیم می کرده است.

پیش بینی شده است که این صحفه ها به طور مسلح تا می شده اند تا لایه ای زرهی پشت جانور به وجود آوردند.

سر انکیلوسور (Ankylosaur) ، تا روی چشم هایش ، کاملا توسط این صحفه های محافظت کننده پوشش داده شده بود. دایناسورهای ماقبل تاریخ دیگر از دمشان به عنوان سلاح استفاده می کردند.

مطلب قبلیمهارت ها و ویژگی های یک فروشنده حرفه ای
مطلب بعدیحریم خصوصی والدین و فرزندان باید چگونه باشد ؟

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید