دایناسور ها خزندگانی بودند که به متنوع ترین شکل ها از موجودات زنده تکامل یافتند. این طیف گسترده از حیوانات کوچک ، به شکل پرنده تا غول پیکرترین جانورانی که تا به حال روی زمین زیسته اند را شامل می شود.

دایناسورها حدود ۱۵۰ میلیون سال زندگی می کردند. آن گونه که در کتاب ها و فیلم ها نشان داده شده است ، همه ی آن ها شکارچیانی گوشت خوار نبودند.

اکثر آن ها چرندگانی آرام ، به اندازه ی چهار پایان اهلی در مزرعه های امروزی بودند. وجه تمایز دایناسورها از خزندگان دیگر ، طرز تحمل بدنشان توسط پاهایشان است.

پاهای خزندگان قدیمی و امروزی از پهلو بیرون می زند ، در نتیجه بدن آن ها بیشتر اوقات روی زمین کشیده می شود و تنها هنگام دویدن برای مدت کوتاهی بلند می شود.

اسکلت آن ها طوری تکامل یافته که پاها زیر بدن قرار گرفته و کل بدن را از زمین بلند می کند.

 

چند گونه از انواع دایناسورها وجود داشت؟

هزاران گونه مختلف دایناسور وجود داشت که ما تنها بخش کوچکی از آن را کشف کرده ایم. در این مرحله ، مهم است که بدانیم سنگواره ها چه قدر کمیاب هستند.

به نظر می آید بعضی گونه های دایناسور بیشتر بودند ، مانند ایگووانودون (Iguanodon) که سنگواره های متعددتری از آن ها به جای مانده است

احتمالا ، انواع دیگر کمیاب بوده یا در مناطقی زندگی می کردند که احتمال فسیل شدن ضعیف بود ، بنابراین تعداد بسیار کمی از بقایای این دایناسورها باقی مانده است.

دایناسور ها

گیاه خواران اغلب گروهی یا گله ای زندگی می کردند ، اما گوشت خواران معمولا منزوی تر بودند و به همین دلیل سنگواره های کمتری از آن ها باقی مانده است.

بسیاری از دایناسورهای جالب توجه از یک سنگواره ، یا یکی دو عدد استخوان ، شناخته شده اند و دانشمندان شکل و اندازه ی آن ها را باید از روی این چیزها استنباط کنند.

 

دایناسور ها چه قدر بزرگ بودند؟

اختلاف اندازی دایناسورها بسیار زیاد است. بعضی تنها به اندازه ی یک مرغ بودند ، یا حتی کوچکتر.

کومپسوگناتوس (Compsognathus) تقریبا ۷۰ سانتیمتر طول داشت و خیلی عضلانی نبود.

موجودی فرز بود که سریع حرکت می کرد و به نظر می آید از حشرات و حیوان های کوچک تغذیه می کرده است.

اسکلت این دایناسور شباهت زیادی به پرنده های امروزی دارد. دانشمندان در مورد حداکثر اندازه ی دایناسورهای غول پیکر به توافق نرسیده اند.

اما ، گفته میشود براکیوسوروس (Brachiosaurus) ، با ۳۰ متر طول و ۱۳۰ تن وزن ، بزرگترین است.

به این ترتیب ، سنگین ترین حیوانی است که تا به حال در خشکی می زیسته است.

دایناسور ها

چگونه انواع دایناسورها با یک دیگر ارتباط برقرار می کردند؟

شواهد زیادی وجود دارد که بعضی دایناسورها گیاه خوار قادر بودند صدای زیادی از خود درآورند ، اما نمی توانیم در این باره مطمئن باشیم.

بسیاری از دایناسورهای منقار اردکی ، تاج استخوانی بزرگی روی سرشان داشتند که احتمالا برای تقویت صدا به کار می رفته است ، مانند ناج خروس و مجراهای میان تهی.

در این استخوان به دایناسور اجازه میداد که فریادهای بم و پر طنین تولید کند.

در بعضی گونه ها ، شکل تاج و نوع صدای تولید شده میان تک تک پستانداران متفاوت بود و به اعضای گله اجازه میداد محل یکدیگر را تعیین یا شناسایی کنند.

احتمالا ، در فصل جفت گیری ، نرها صداهای انفرادی تولید می کردند. به نظر می آید تاج شگفت آور پاراسورولوفوس (Parasaurolophus) مانند محفظه ای برای بازتاب صدا عمل نموده و فریاد این دایناسور را بسیار بلند و پر طنین منعکس می کرده است.

 

حتما بخوانید!
چگونه دایناسورهای ماقبل تاریخ از خود محافظت می کردند؟

چگونه دایناسورهای کوچک به دایناسورهای بزرگ تر حمله می کردند؟

ممکن است بعضی دایناسور ها که کوچکتر بودند همراه گله شکار می کردند ، مانند گرگ های امروزی. آن ها با همکاری یک دیگر قادر بودند حیوان های بزرگ تری را شکار کنند.

داینونایکوس (Deinonychus) جثه ی سبک تری داشت ، بنابراین می توانست خیلی سریع بدود. این شکارچی دم بسیار سفتی هم داشت که احتمالا از آن برای هدایت خود و تغییر جهت هنگام دنبال کردن شکارش استفاده می کرد.

این حیوان ، دندان های بسیار تیز ، و بازوها و چنگال بسیار قوی نیز داشت.

غیر عادی ترین مشخصه ی آن ، چنگال بزرگ برگشته ای روی پایش بود که به طرف پایین چرخانده می شد تا بتواند شکار را با پاهای عضلانی اش پاره کند. احتمالا ، با این عمل شکار به دلیل خونریزی شدید می مرد.

دایناسور ها

چگونه دایناسورهای گوشت خوار طعمه ی خود را شکار می کردند؟

همه ی دایناسور ها گوشت خوار تقریبا یک شکل بودند ، اما در اندازه های بسیار متفاوت. همگی آنها متعلق به گروهی به نام تروپاد (Theropods) بودند ، به معنی (پاهای حیوان درنده).

احتمالا دایناسورهای غول پیکر ، مانند تیرانوسوروس(Tyrannosaurus)  ، در کمین شکار خود می نشستند و با آرواره های کاملا باز به آن حمله ور می شدند.

آن ها با سرعت ۳۲ مایل در ساعت (۵۰ کیلومتر در ساعت) می دویدند ، اما احتمالا برای مسافتی کوتاه. برخورد دایناسوری به وزن هفت تن با دهانی مملو از دندان های تیز با شکارش مطمئنا اکثر حیوانات را بیدرنگ می کشت.

بسیاری از دایناسورهای کوچک تر ، دست ها و چنگال تیزشان را حفظ می کردند و می توانستند هنگام گاز زدن به شکارشان آن را محکم بچسبند.

 

حتما بخوانید!
گیاهان آپارتمانی و مراقبت از آن ها

 چگونه دایناسورها ی گیاه خوار غذای خود را پیدا می کردند؟

نوع غذای دایناسورهای گیاه خوار بستگی به نوع دندان هایشان داشت. بعضی ، مانند منقار اردک ، دهان پهنی داشتند و احتمالا از گیاهان گوناگون تغذیه می کردند.

انواع دایناسورها که آرواره های باریکی داشتند ، به احتمال زیاد گیاهان خاصی را برای خوردن انتخاب می کردند.

احتمالا ، سوروپادهای گردن بلند ، برگ و جوانه می خوردند. گله های بزرگ سوروپاد قادر بودند هنگام غذا خوردن خرابی عظیمی به بار آورند.

ممکن است آن ها از وزن برای انداختن درخت ها استفاده می کردند تا قابل دسترسی باشند. یک گله می توانست مساحت بزرگی از درختان جنگلی را از بین ببرد و فضای باز تری را برای چرای دایناسورهای کوچک تر فراهم سازد.

دایناسور های مختلفی که منقارهای برنده داشتند ، قادر بودند گیاهان را از ته کوتاه کنند.

مطلب قبلیتوصیه هایی مفید جهت پایین نگه داشتن کلسترول خون
مطلب بعدیتفاوت بین کلسترول خوب و کلسترول بد چیست؟

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید